ระเบียงบ้านแมวฟู

ไม่ได้เข้ามาอัพบลอคนานเลยทีเดียวนะเนี่ย ประมาณว่ายังไม่มีไอเดียตกตะกอนซักเท่าไหร่ (อืม ถ้าจะรอจริงๆ คงอีกนานนะ) เลยมาอัพไว้บ้าง เดี๋ยวจะหายหน้าหายตาไป เห็นคุณแมวนีโอเข้ามาทักทายด้วย ขอบคุณนะคะที่แวะเวียนมา

มาพูดถึงเรื่องที่อยากจะอัพ อ่า...คงไม่มีเจาะจงมั้ง แต่หมู่นี้ชอบถ่ายรูปน่ะค่ะ รูปที่ว่านี้ก็มีทั้งเป็นรูปภาพคนทั่วไป ประมาณว่าถ่ายแล้วยิ้มแอ็คเดียวตลอดฟิล์มแบบนั้นก็มี หรือไม่ก็ภาพวิวเรื่อยเปื่อยแล้วแต่ว่าตอนนั้นจะปิ๊งอะไร

พูดถึงเรื่องภาพถ่ายยิ้มแป้นนี่ เคยบ้างไหมคะที่ไม่อยากยิ้มเวลาถ่ายรูป คือแบบว่าอยากจะทำท่าอะไรแปลกๆ มากกว่า เพราะถ้าเอามาดูทีหลังมันก็น่าสนุกดีนะ แต่ทุกที(ส่วนใหญ่)ที่ทำท่าพิสดารเนี่ย ตากล้องจะบ่นทุกทีเลยว่า ตกลงจะถ่ายไหมเนี่ย โถ..ไอ้ที่คุณเห็นว่าท่าไร้สาระนั่นน่ะ ฉันตั้งใจนะยะ สุดท้ายก็หมดไปยอมแพ้ ยืนเก๊กหน้ายิ้มแป้นไปตามระเบียบ เศร้าจิตอย่างสุดซึ้ง

ส่วนภาพวิวนี่ก็เข้าอีหรอบเดียวกัน ภาพวิวของคุณคืออะไร ทิวสนริมทะเล หรือว่า หมอกยามเช้าที่ภูกระดึง แน่นอนว่าวิวเหล่านั้นเห็นทีไรก็สวยบาดตาบาดใจ แต่แหม...คนมันไม่ค่อยได้ไปไหนนี่นา (จริงๆ อยากไปท่องเที่ยวนะ แต่โอกาสไม่ค่อยจะอำนวยเอาเล้ย) สุดท้ายก็นั่งถ่ายเอาแถวบ้านละค่ะ(เล่นง่ายเนอะ) แต่เวลาดูรูปคนที่บ้านจะชอบถามว่าถ่ายอะไรเนี่ย ว่าแล้วทุกคนก็จะพยายามเพ่งเข้าไปในรูปว่ามันเป็นรูปของใคร (กัวจะเพ่งมากเข้าเดี๋ยวเห็นชัตเตอร์เข้าจะสยองไปตามๆกัน)

สิ่งที่อยู่หน้ากล้องไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่แยกเขี้ยวยิงฟันเสมอไปนี่นา

เพื่อเป็นการยืนยันความคิดนั้นเลยดื้อแปะรูปหน่อยล่ะ

นี่เป็นรูปหัวปลีที่บ้าน สีชมพูสวยมากเลย ส่วนใหญ่เปลือกมันจะหนาๆ แล้วเป็นสีแดงใช่ไหม อันนี้แปลกดีเลยถ่ายซะ

รูปต่อมาคือต้นไม้ที่วัดที่ไปเที่ยวมา

และนี่คือตุ๊กตาจีนที่อยู่บนกระถางบนของรูปเมื่อกี้

ปกติจะไม่ค่อยมีคนสังเกตมันเท่าไหร่ แต่พอถ่ายออกมาแล้วเหมือนอยู่คนละโลกเลยนะ สิ่งเล็กๆน้อยๆ แบบนี้เห็นแล้วสะดุดตาสะกิดใจดี

ถ่ายแล้วสบายใจ ว่างั้นเหอะ

สุดท้ายแล้ว นี่เป็นรูปแมวที่ลงตามที่เคยเม้นสัญญากะคุณนีโอคนรักแมวไว้ ไม่ลืมนะคะ

แมวกวักๆ หวัดดีก๊าบบบ อิอิ